 | | |
| | |
|
Spaces home  ﾟﾟ¨ﾟ*･*.: Fight to Win ....PhotosProfileFriends |  Tools   |
|
June 27 เหนื่อยจ้าไม่ได้มาอัพนานมาก ๆ จนไม่มีคนมาคอมเมนต์แล้ว
ตอนนี้มาใช้ชีวิตมหาลัย ไม่คิดมาก่อนว่าเริ่มต้นมันต้องเป็นแบบนี้
คือว่าเหนื่อยมาก เป็นการเริ่มต้นที่ท้อแท้ เหอๆ แต่ไม่ท้อถอยนะ
ที่นี้ต้องมีการซ้อมเชียร์ ซึ่งถ้าไม่ไปคุณก็จะไม่ได้รุ่น ซึ่งไม่มีใคร
ที่ไม่อยากได้ รวมทั้งตัวของช้านด้วย จะบ้าตาย มหาโหด คอมมานโด
อย่างกับมาฝึกทหาร ปวดขามาก แต่ระยะหลัง ๆ ก็ชินไปเอง
ตอนนี้ไม่ได้พบปะกับเพื่อนฝูงเท่าไหร่ เพราะ ยังไม่ผ่านเชียร์
ต้องรอให้ผ่านพ้นไปก่อนแล้วก็จะได้กลับสู่สภาพ ที่เกือบปกติ
เหง๊า เหงา คิดถึงเพื่อนมาก ๆ คิดถึงบ้านด้วย
ไม่มีอะไรจะเล่าแล้ว คิดไม่ออก เอาเป็นว่าขอให้ทุกคนสบายดีนะ
February 16 Nice time ช่วงนี้มีหลายเทศกาลเหลือเกิน ไม่ว่าจะวาเลนไทน์หรือตรุษจีน
แต่มันก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษแตกต่างจากวันธรรมดาเท่าไหร่
แค่ได้เงินกับได้ทำอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้นเอง
อืมใช่ !!! วันนี้ก็ได้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่จะได้ไปเรียนหนังสือ
ร่วมห้องเดียวกับเพื่อน ๆ 6/2 เศร้าใจเหลือเกิน วันนี้พวกเรา
6/2 ก็ได้มานั่งที่สวนป่าที่ๆพวกเรามานั่งเล่นกันบ่อยเมื่อมีคาบว่าง
พักเที่ยงและหลังเลิกเรียน เรามักมานั่งลอกงาน พูดเรื่องชาวบ้าน
เล่นหมากฮ๊อด ฯลฯ
วันนี้เราก็ได้มานั่งพูดเรื่องราวและความรู้สึกต่าง ๆ ที่มีต่อเพื่อน คุณครู
และสถาบัน"ร้อยเอ็ดวิทยาลัย"แห่งนี้ แม้เพื่อนจะมาไม่ครบทั้งห้อง
แต่เค้าก็มั่นใจว่าคนที่ไม่อยู่ก็มีความรู้สึกไม่ต่างกับคนที่นั่งอยู่ที่ตรงนั้น
ทุกคนได้พูดความรู้สึก ได้ขอโทษ ขออภัย พูดไปทั้งน้ำตาก็มี บางครั้ง
ก็พูดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจให้ขำ บางคนเป็นครั้งแรกด้วยซ้ำที่รู้สึกแบบนี้
บางคนคิดว่าไม่น่าจะร้องไห้ก็ร้อง เป็นอะไรที่ประทับใจ ภาพนั้นยังวนเวียน
ไม่คิดว่าเพื่อน ๆ ทุกคนก็มีความรู้สึกไม่ต่างกัน พึ่งเข้าใจวันนี้อย่างชัดเจน
ว่าทุก ๆ คนในห้อง 6/2 มีความรักให้กันมากมายเหลือเกิน แม้การกระทำ
ที่ผ่านมาทำให้เข้าใจว่าเราไม่มีความสามัคคี แต่ก็รู้ในวันนี้ทุกคนหวังดี
ต่อกันและกัน จึงมีเหตุผลให้แสดงพฤติกรรมออกไปเช่นนั้น เพราะต่างคน
ก็ต่างคิดกันไปเองต่าง ๆ นานา วันนั้นทุกคนได้มาเปิดเผยความจริง
ที่แสนประทับใจ ไม่มีวันลืมเพื่อน ๆ 6/2 ทุกคนได้เลยจริง ๆ
January 23 นี่แหละความรักความรักให้ทั้งความสุขและความทุกข์กับเราเพราะฉะนั้นควรรักให้เป็น
อย่าคาดหวังว่าอะไรจะเกิด แต่ควรคิดว่าวันนี้เราทำได้ดีหรือยัง
December 30 One step One STep
ได้ก้าวไปอีกขั้นแล้ว อีกไม่กี่เดือนก็จะไปสู่ชีวิตอีกระดับนึงในรั้วมหาวิทยาลัย
ได้ใช้ชีวิตแบบอิสระที่ใครหลาย ๆ คนรอคอย แต่อาจไม่ใช่สำหรับบางคน
การที่ต้องไปเผชิญอะไรในโลกกว้างด้วยตัวเราคนเดียว มันโดดเดี่ยวและหว้าเหว่
หลายคนอาจจะยังไม่เคยเจอ แต่ทุกคนต้องได้เจอ เราต้องไปเรียนรู้
ในสิ่งแวดล้อมใหม่ที่เราอาจยังไม่คุ้นเคย กับเพื่อนใหม่ การเรียนแบบใหม่
หลายคนยังคิดถึงเพื่อน บรรยากาศเก่า แต่เพื่อตัวเราแล้วเราต้องยอมรับการเปลี่ยนแปลง
อีกไม่นานหลาย ๆอย่างที่อยู่รอบกายต้องถึงเวลาเปลี่ยนไป
เราต้องยอมรับมันให้ได้ แต่ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ทุกสิ่งจะยังอยู่ในใจ
อยู่ในความทรงจำ เพื่อน โรงเรียน ห้องเรียน โรงอาหาร ที่นั่งคุยกัน อะไรต่างๆ
จะกลายเป็นความทรงจำ ทุกอย่างจะเป็นเพียงความทรงจำดี ให้เราเก็บไว้
ทุกคนไดด้ยอมรับกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น ทุกอย่างต้องยอมรับ
ไม่บอกว่าลาก่อน แต่บอกว่า "แล้วพบกันใหม่"
เราต้องได้พบกันนี้ วันวานต้องย้อนกลับมาซักวัน
โชคดีในวันของหน้าที่จะพบ ขอให้ทุกคนทำตามความฝันให้สำเร็จ
แล้วกลับมาเล่าทุกอย่างที่ได้พบ และมาเล่าความสำเร็จ
ของทุกคนให้เค้าได้ฟัง เค้าจะรอ
November 26 *~*_Future_*~*อนาคตเป็นอะไรที่คาดเดาได้ยาก
แต่ก็ไม่ใช่จะไม่รู้ไปซะหมดทุกอย่าง
อย่างน้อยเราก็มีส่วนผลักดันให้มันดีได้
"ด้วยตัวของเรา"
ตอนนี้กำลังวุ่นวายใจกับการหาที่จะเรียนต่อ
ทำไม่มันช่างยากเย็นนักนะ ทำไมทุกคนถึงกลุ้มใจ
มันก็จริงนะที่ว่าก็มันเป็นอนาคตทั้งหมดของเรา
แต่เราก็ไม่เห็นต้องไขว่คว้าอะไรทากมายที่เกินกำลังตัวเอง
ให้ลำบากกายลำบากใจเลย เพราะทั้งหมดคงไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต
ชีวิตที่มีความสุขไม่ใช่อยู่ที่งานที่มีหรือเงินที่เรามีในตอนนั้นหรอก
แต่มันอยู่ที่เรารู้จักคำว่า"พอในชีวิต"
สุดท้ายก็ขอให้ทุกชีวิตที่ได้หลงเข้ามาอ่านสเปซบ้าบอนี้
มีแต่สิ่งดีๆผ่านเข้ามาในชีวิต
และสุดท้ายขอให้ทุกชีวิตมีความสุข
ไม่ว่าเรื่องนั้นจะหนักหรือเบาจงคิดว่ามันจะผ่านไปได้เสมอนะ
November 01 Todayตอนนี้กราฟของชีวิตเป็นเส้นตรง
ไม่มีทางไหนมากและไม่มีทางไหนน้อย
ก็ไม่รู้ว่าจะตรงไปได้นานเท่าไหร่
อันนี้ก็ขึ้นอยู่กับอะไรหลายๆ อย่างที่เข้ามาในชีวิต
ชีวิตเราก็เคยผ่านอะไรมาแล้วมากมาย
ทั้งอยากจำและไม่อยากจำ
แต่ทุกอย่างคือสิ่งที่ได้เกิดขึ้น
รวมทั้งความทรงจำกับคนที่ผ่านเข้ามา
มีทั้งคนทำดีกับเราและคนที่ทำให้เราไม่พอใจ
บางครั้งก็อยากจะลืมแต่ก็ลืมไม่ได้
อดีตของเราคนเดียวก็วุ่นวายพอตัวแล้ว
บางคนยังไปรับรู้กับอดีตของใครๆ
ทั้งๆที่ไม่อยากจะรู้แต่ก็อดที่จะเก็บเอามาคิดไม่ได้
ทำไมถึงทำให้อะไรหลายๆอย่างวุ่นวาย
ทั้งที่ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างนั้น
แต่มันก็ห้ามไม่ได้นะซิ
เพราะฉะนั้นนั้นใครๆ ก็อย่าเอาอดีตที่ตัวเองมี
และอดีตของคนรอบกาย
มาวุ่นวายกับปัจจุบันและอนาคตให้ปวดหัวเล่นนะ!!!
October 22 In Khonkeanตอนนี้อยู่ที่ขอนแก่นมาได้เดือนกว่า ๆ แล้วละ
อีกไม่วันก็จะกลับแล้ว คงจะได้มาเรียน ๆ เล่น ๆ แบบนี้
เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว เพราะปีหน้าก็คงสอบ
แต่ก็ไม่รุ้ว่าโชคชะตาจะพาไปอยู่ที่ไหน
อันนี้ก็ค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน
แต่จะพยายามทำตามฝันให้ได้มากที่สุด
ตอนนี้เพื่อน ๆ แต่ละคนก็คนวุ่นวาย
กับการอ่านหนังสือกองมโหฬาร
สงสารทุกคนจัง รวมทั้งตัวเองด้วย 555
อยากให้ทุกคนพยายามต่อไปนะ สู้ ๆ
August 09 My feelingถ้ามีสิ่งหนึ่งที่ทำให้คุณมีความสุขที่สุดแต่บางครั้งก็ทำให้มีความทุกข์ที่สุด คุณจะต้องการสิ่งนั้นรึเปล่า
ถ้ามีสิ่งหนึ่งที่ให้คุณคิดถึงมากๆแต่บางครั้งก็ทำให้คุณไม่อยากให้มันกลับมา คุณยังต้องการสิ่งนั้นรึเปล่า
ถ้ามีสิ่งหนึ่งไม่ว่านานแค่ไหนคุณก็จะรอแต่บางครั้งคุณไม่อยากแม้แต่จะมองด้วยซ้ำ คุณยังต้องการรึเปล่า
ถ้ามีสิ่งหนึ่งที่ทำให้คุณรู้สีกดีสุดๆที่ได้มีแต่บางทีกลับอยากจะโยนมันทิ้งซะ คุณจะต้องการมันรึเปล่า
ถ้ามีสิ่งหนึ่งมีค่ามากๆที่คุณได้มีแต่บางทีมีคนให้ฟรีคุณยังไม่เอา คุณจะยังต้องการมันรึเปล่า
อย่าถามคนที่ไม่เคยมีความรักเลยว่าเค้าจะเสียใจไหมถ้าหากเค้าได้เสียคนรักไป
เค้าคงไม่ตอบหรอกว่าเสียใจแถมว่าคุณด้วยซ้ำว่าจะเสียใจไปทำไม คุณไม่ต้องโมโหเค้าหรอก
น่าจะสงสารเค้าด้วยซ้ำเพราะเค้ายังไม่เคยได้รู้ว่าความสุขที่สุดและความทุกข์ที่สุดมันเป็นยังไง
ความรักอย่าไปคาดหวังว่ามันจะดีเหมือนกันในนิยายเพราะเราไม่ให่พระเอกและนางเอก
คุณอาจเป็นตัวร้ายในนิยายก็ได้ ดูให้ดีแล้วกันว่าคุณได้เล่นบทไหนแล้วเล่นบทของคุณให้ดีที่สุด
อย่ามัวไปแย่งพระเอกนางเอกหรือรอพระเอกนางเองมารัก เพราะหระเอกถูกกำหนดมาคู่กะนางเอกแล้ว
ผู้ร้ายอย่างเราก็ไปหาใหม่ดีกว่า เพราะนางเอกของตัวร้ายก็คงรออยู่ไม่ว่าอยู่ไกลแค่ไหนก็ตาม ยังไงก็จะเจอ
"ความรักแม้ทำให้ใครต่อใครหลายคนต้องเจ็บปวดแต่ทุกคนก็ยังเฝ้ารอที่จะเจอกับมัน"
August 05 จะสอบปลายภาคละ ไม่มีอะไรทำเลยวันๆก็ไม่ได้ทำอะไรให้ชีวิตดีขึ้นเลย
ทำไมคนเราต้องมีความขี้เกียจด้วยนะไม่ดีเลยจริงๆ
ใกล้จะสอบปลายภาคแล้ว
ยังไม่เตรียมตัวเลย
สอบกลางภาคคะแนนก็แสนเศร้า
แล้วจะเอาอะไรไปสู้เค้าได้
ความฝันยังอยู่ไกลแสนไกล
สำหรับใครที่ยังไปไม่ถึงความฝัน
ก็ขอให้ตั้งใจทำทุกอย่างเพื่อไปให้ถึงความฝันอย่างตั้งใจ
อย่าปล่อยไว้แบบนี้เลยเหอๆ
..................................................
 July 30 พยายามเข้านะ ช่วงนี้ไม่ได้มาอัพเลยเพราะมันเข้ามาอัพไม่ได้ไม่รู้ว่าเป็นอะไร
วันนี้เข้ามาได้เลยมาอัพซะหน่อย
ช่วงนี้กำลังมีสอบอยู่ยากมากๆๆ แต่ก็ผ่านไปด้วยดีเพียงบางวิชาเท่านั้น555
สำหรับใครที่กำลังสอบหรือยังไม่สอบหรือสอบเสร็จแล้ว
ก็ขอให้ตั้งใจอ่านหนังสือและตั้งใจอ่านหนังสือต่อไป
ช่วงนี้ก็ไม่มีอะไรมากเรื่องอะไรหลายอย่างก็รู้สึกว่า
มันเริ่มจะดีและคงจะดีขึ้นเรื่อยๆ มั้ง
และสุดท้ายก็อยากบอกกับคนที่กำลังท้อและกำลังเจอกับปัญหา
ก็ขอเป็นกำลังใจให้สู้ต่อไปอย่าท้อแท้
เพราะต้องมีซักวันที่เป็นของเรา
สู้ สู้ สู้ตาย
June 30 In my lifeในชีวิตคนเราเกิดมาอาจจะเจอทุกอย่างที่มีบนโลกไม่ได้ครบทุกอย่าง
แต่ทุกคนก็พยามยามที่จะเจอให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
จริงรึเปล่า????
ความจริงฉันก็เป็นหนึ่งในที่กล่าวมา
ไม่ว่าเรื่องที่มีบนโลกจะเป็นเรื่องดีหรือร้าย
แต่ฉันก็คงจะเจอทั้งดีและร้ายแต่ดีมากกว่าร้ายคงดี
ชีวิตที่ผ่านมาก็ไม่รู้ว่าเจอเรื่องดีมากี่เรื่องและอีกต่อไปจะเจอเรื่องร้ายอีกกี่เรื่อง
ในบางครั้งก็กลัวที่จะเจอแต่ก็หนีไม่ได้
และทุกครั้งที่เจอพยายามให้กระทบจิตใจน้อยที่สุด
ไม่ว่าจะดีมากหรือร้ายมากก็ตาม
คนเราอย่ามัวหลงกับสิ่งรอบข้างมากนัก
จนลืมมองว่าตัวเองต้องการอะไร
เมื่อมารู้จริงๆ ก็สายไปแล้ว
อยากจะฝากทุกคนไว้ว่า
ก่อนจะทำอะไรใช้ใจตัดสินก่อนแล้วค่อยใช่สิ่งรอบข้างตัดสินทีหลัง
........................................
June 25 เริ่มแรก ก็พึ่งเปิดเทอมมาไม่นาน แต่การบ้านเหมือนได้มาเป็นปีแล้ว ม.6 นึกว่าจะไม่ค่อยได้เรียนได้งาน ที่ไหนได้เยอะจนแทบทำไม่ทัน
ในตอนนี้แต่ละวันพยายามจะอ่านหนังสือให้ได้มากที่สุด แต่ความพยายามนี้รู้สึกว่ายังไม่ได้เริ่มต้นเลยซักวัน ความพยายามมักแพ้ความต้องการด้านจิตใจจริง ๆ
คนเราเกิดมายังไง ทำตามใจก็ต้องมาก่อนความถูกต้องเสมอ เพราะแบบนี้เลยทำให้เราหาทางออกไม่ได้ บางคนคิดจะหนี บางคนวิ่งกลับทางเดิม บางคนไปเดินเส้นทางใหม่ แต่ไม่ว่าจะไปทางไหน เราก็ต้องกลับมาแก้ ทางที่เราสร้างกำแพงไว้แล้วออกไม่ได้ทุกที ความรักก็เหมือนกันไม่ว่าคุณจะหนีมันไปไกลแค่ไหนแต่ถึงยังไงมันก็ตามก้นคุณทัน นอกจากความรักนั้นจะหายจากใจคุณ |
|
|
Print
