 | | |
| | |
|
Spaces home  ﾟﾟ¨ﾟ*･*.: Fight to Win ....PhotosProfileFriendsMore |  Tools   |
|
ﾟﾟ¨ﾟ*･*.: Fight to Win .:*･*ﾟ.｡.･ღ.｡.｡.･June 27 เหนื่อยจ้าไม่ได้มาอัพนานมาก ๆ จนไม่มีคนมาคอมเมนต์แล้ว
ตอนนี้มาใช้ชีวิตมหาลัย ไม่คิดมาก่อนว่าเริ่มต้นมันต้องเป็นแบบนี้
คือว่าเหนื่อยมาก เป็นการเริ่มต้นที่ท้อแท้ เหอๆ แต่ไม่ท้อถอยนะ
ที่นี้ต้องมีการซ้อมเชียร์ ซึ่งถ้าไม่ไปคุณก็จะไม่ได้รุ่น ซึ่งไม่มีใคร
ที่ไม่อยากได้ รวมทั้งตัวของช้านด้วย จะบ้าตาย มหาโหด คอมมานโด
อย่างกับมาฝึกทหาร ปวดขามาก แต่ระยะหลัง ๆ ก็ชินไปเอง
ตอนนี้ไม่ได้พบปะกับเพื่อนฝูงเท่าไหร่ เพราะ ยังไม่ผ่านเชียร์
ต้องรอให้ผ่านพ้นไปก่อนแล้วก็จะได้กลับสู่สภาพ ที่เกือบปกติ
เหง๊า เหงา คิดถึงเพื่อนมาก ๆ คิดถึงบ้านด้วย
ไม่มีอะไรจะเล่าแล้ว คิดไม่ออก เอาเป็นว่าขอให้ทุกคนสบายดีนะ
February 16 Nice time ช่วงนี้มีหลายเทศกาลเหลือเกิน ไม่ว่าจะวาเลนไทน์หรือตรุษจีน
แต่มันก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษแตกต่างจากวันธรรมดาเท่าไหร่
แค่ได้เงินกับได้ทำอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้นเอง
อืมใช่ !!! วันนี้ก็ได้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่จะได้ไปเรียนหนังสือ
ร่วมห้องเดียวกับเพื่อน ๆ 6/2 เศร้าใจเหลือเกิน วันนี้พวกเรา
6/2 ก็ได้มานั่งที่สวนป่าที่ๆพวกเรามานั่งเล่นกันบ่อยเมื่อมีคาบว่าง
พักเที่ยงและหลังเลิกเรียน เรามักมานั่งลอกงาน พูดเรื่องชาวบ้าน
เล่นหมากฮ๊อด ฯลฯ
วันนี้เราก็ได้มานั่งพูดเรื่องราวและความรู้สึกต่าง ๆ ที่มีต่อเพื่อน คุณครู
และสถาบัน"ร้อยเอ็ดวิทยาลัย"แห่งนี้ แม้เพื่อนจะมาไม่ครบทั้งห้อง
แต่เค้าก็มั่นใจว่าคนที่ไม่อยู่ก็มีความรู้สึกไม่ต่างกับคนที่นั่งอยู่ที่ตรงนั้น
ทุกคนได้พูดความรู้สึก ได้ขอโทษ ขออภัย พูดไปทั้งน้ำตาก็มี บางครั้ง
ก็พูดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจให้ขำ บางคนเป็นครั้งแรกด้วยซ้ำที่รู้สึกแบบนี้
บางคนคิดว่าไม่น่าจะร้องไห้ก็ร้อง เป็นอะไรที่ประทับใจ ภาพนั้นยังวนเวียน
ไม่คิดว่าเพื่อน ๆ ทุกคนก็มีความรู้สึกไม่ต่างกัน พึ่งเข้าใจวันนี้อย่างชัดเจน
ว่าทุก ๆ คนในห้อง 6/2 มีความรักให้กันมากมายเหลือเกิน แม้การกระทำ
ที่ผ่านมาทำให้เข้าใจว่าเราไม่มีความสามัคคี แต่ก็รู้ในวันนี้ทุกคนหวังดี
ต่อกันและกัน จึงมีเหตุผลให้แสดงพฤติกรรมออกไปเช่นนั้น เพราะต่างคน
ก็ต่างคิดกันไปเองต่าง ๆ นานา วันนั้นทุกคนได้มาเปิดเผยความจริง
ที่แสนประทับใจ ไม่มีวันลืมเพื่อน ๆ 6/2 ทุกคนได้เลยจริง ๆ
January 23 นี่แหละความรักความรักให้ทั้งความสุขและความทุกข์กับเราเพราะฉะนั้นควรรักให้เป็น
อย่าคาดหวังว่าอะไรจะเกิด แต่ควรคิดว่าวันนี้เราทำได้ดีหรือยัง
December 30 One step One STep
ได้ก้าวไปอีกขั้นแล้ว อีกไม่กี่เดือนก็จะไปสู่ชีวิตอีกระดับนึงในรั้วมหาวิทยาลัย
ได้ใช้ชีวิตแบบอิสระที่ใครหลาย ๆ คนรอคอย แต่อาจไม่ใช่สำหรับบางคน
การที่ต้องไปเผชิญอะไรในโลกกว้างด้วยตัวเราคนเดียว มันโดดเดี่ยวและหว้าเหว่
หลายคนอาจจะยังไม่เคยเจอ แต่ทุกคนต้องได้เจอ เราต้องไปเรียนรู้
ในสิ่งแวดล้อมใหม่ที่เราอาจยังไม่คุ้นเคย กับเพื่อนใหม่ การเรียนแบบใหม่
หลายคนยังคิดถึงเพื่อน บรรยากาศเก่า แต่เพื่อตัวเราแล้วเราต้องยอมรับการเปลี่ยนแปลง
อีกไม่นานหลาย ๆอย่างที่อยู่รอบกายต้องถึงเวลาเปลี่ยนไป
เราต้องยอมรับมันให้ได้ แต่ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ทุกสิ่งจะยังอยู่ในใจ
อยู่ในความทรงจำ เพื่อน โรงเรียน ห้องเรียน โรงอาหาร ที่นั่งคุยกัน อะไรต่างๆ
จะกลายเป็นความทรงจำ ทุกอย่างจะเป็นเพียงความทรงจำดี ให้เราเก็บไว้
ทุกคนไดด้ยอมรับกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น ทุกอย่างต้องยอมรับ
ไม่บอกว่าลาก่อน แต่บอกว่า "แล้วพบกันใหม่"
เราต้องได้พบกันนี้ วันวานต้องย้อนกลับมาซักวัน
โชคดีในวันของหน้าที่จะพบ ขอให้ทุกคนทำตามความฝันให้สำเร็จ
แล้วกลับมาเล่าทุกอย่างที่ได้พบ และมาเล่าความสำเร็จ
ของทุกคนให้เค้าได้ฟัง เค้าจะรอ
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
Profile
Blog
Photos
Lists
Friends
